۲۵۱۰۷ مطلب
تنش میان ایران و آمریکا با ترکیبی از تهدید نظامی، فشار اطلاعاتی و دیپلماسی مشروط تشدید شده است. دونالد ترامپ همزمان از اعزام نیرو و امید به توافق سخن میگوید، در حالیکه تهران با پیامهای صریح بازدارنده هرگونه حمله را پرهزینه میداند. اختلافنظر در واشنگتن، نقشآفرینی اسرائیل و دوگانگی موضع عربستان، فضای مبهمی ساخته که در آن توافق محدود محتملتر از جنگ فراگیر ارزیابی میشود.
براساس بیانیه دیوان امیری قطر، ۲ طرف درباره آخرین تحولات منطقهای و بینالمللی به ویژه تلاشها برای توقف تنش در منطقه و تحولات مرتبط با پرونده ایران و بازتاب آن بر امنیت منطقه رایزنی کردند.
به نوشته آکسیوس، مقامهای کاخ سفید میگویند که ترامپ در مورد حمله تصمیم نهایی را اتخاذ نکرده و همچنان برای یک راهحل دیپلماتیک آماده است.
رئیس جمهور آمریکا در جمع خبرنگاران: رهبر ایران امروز اعلام کرد که اگر آمریکا حمله کند، جنگ منطقهای خواهد شد. نمیدانم چرا این را گفتهاند. ما چند روز پیش بزرگترین و قدرتمندترین کشتیهای خود را به آن منطقه فرستادیم. امیدوارم بتوانیم به توافق برسیم.
همزمان با افزایش تنشها میان ایران و آمریکا و بالا گرفتن احتمال تقابل، صفبندیهای سیاسی در دو سوی این مناقشه بر سر مذاکره یا تقابل آشکارتر شده است؛ از مقاماتی که دیپلماسی را تنها راه مهار بحران میدانند تا چهرههایی در تهران و واشینگتن که مذاکره با طرف مقابل را بیفایده یا حتی خطرناک ارزیابی میکنند.
این مقامات رسمی به شرط فاش نشدن هویتشان گفتند طبق ارزیابی یکی از متحدان آمریکا در کشورهای حاشیه خلیج فارس، برنامه موشکی ایران بهرغم وارد آمدن آسیبهایی به آن در مدت جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل در ژوئن ۲۰۲۵ هنوز بخشهای مهمی از آن دستنخورده باقی مانده است و توانمندیهای دیگر آن نیز بازسازی شدهاند.
این گزارش با مرور تاریخی از کودتای ۱۳۳۲ تا امروز نشان میدهد که فشار نظامی، تحریم اقتصادی و جنگ روایی، اجزای یک دستورالعمل تکرارشونده غرب علیه ایران بودهاند. نویسنده استدلال میکند تحریمها شکلی از «جنگ خاموش» هستند که هزینه ژئوپلیتیک را بر جامعه تحمیل میکنند و همزمان با سیگنالهای نظامی و اطلاعاتی، زمینه مداخله را میسازند. در این چارچوب، اسرائیل نهتنها بهدنبال تغییر نظام، بلکه تضعیف و حتی تجزیه ایران از طریق عملیات ترکیبی رسانهای، اطلاعاتی و سیاسی ترسیم میشود.
این گزارش نشان میدهد سیاست خارجی ترامپ بر تهدید، فشار نظامی محدود و ابهام عامدانه استوار است؛ الگویی که از حمله به تأسیسات هستهای ایران تا فشار اقتصادی بر عراق، خروج تدریجی از سوریه و میانجیگری مشروط در لبنان و غزه امتداد دارد. هدف، کسب امتیازهای کوتاهمدت بدون ورود به جنگهای فرسایشی است. با این حال، در مورد ایران، احساس تهدید وجودی و بیاعتمادی عمیق، کارآمدی این راهبرد را با تردید جدی مواجه کرده است.
وزیر خارجه فرانسه در ادامه ادعاهای خود علیه ایران گفت: «آمریکا به موازات آن، به ایران پیشنهاد مذاکره داده که باید طرف ایرانی آن را بپذیرد، مصمم به دادن امتیازات بزرگ و تغییر اساسی در موضع خود باشد.»
این اعداد نشان میدهد وقتی رانت به واردات تعلق نگیرد، خود به خود تقاضای ارز کاهش پیدا میکند و بازار به ثبات میرسد.
