۲۵۱۱۵ مطلب
این مقاله استدلال میکند که با وجود گمانهزنیها درباره جنگ فراگیر، درگیری مستقیم اسرائیل و آمریکا با ایران گزینهای پرهزینه و دور از ذهن است. اسرائیل بدون حمایت کامل آمریکا توان تغییر موازنه را ندارد و واشنگتن نیز از گرفتار شدن در جنگی فرسایشی هراس دارد. از سوی دیگر، جامعه ایران مخالف جنگ و حامی حفظ سرزمین است. بنابراین محتملترین سناریو، حرکت بهسوی یک تفاهم محدود و تاکتیکی است.
در این سند که به دنبال اجرایی شدن معاهده جامع راهبردی ایران و روسیه تدوین شده، برنامه رایزنیها میان وزارتخانههای امور خارجه دو کشور برای سالهای ۲۰۲۶ تا ۲۰۲۸ مشخص شده است.
«تهران از آرزوی خود برای نابودی دولت اسرائیل دست نکشیده است. ایران فکر میکند میتواند بار دیگر جهان را فریب دهد و یک توافق هستهای بد دیگر را اجرا کند. این کشوری است که به محض آنکه بتواند، به جلو حرکت خواهد کرد. ما اجازه ندادهایم و اجازه نخواهیم داد که یک توافق بد شکل بگیرد.»
«بدون یک توافق پایدار و عملی، همیشه این تهدید مانند شمشیر داموکلس بالای سر باقی خواهد ماند و هر لحظه ممکن است دوباره مشکل ایجاد شود. بنابراین باید به یک راهحل عملی و پایدار برای همه طرفها رسید.»
در طول ۲ سال گذشته، تبادلات بین تفلیس و تهران به طور قابل توجهی افزایش یافته است. تنها در سال گذشته، «ایراکلی کوباخیدزه» نخست وزیر گرجستان ۲ سفر به ایران انجام داده که نشان دهنده قصد آشکار تفلیس برای گرم کردن روابط با ایران در بحبوحه تغییر فضای منطقهای است.
استاد دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران گفت: اسرائیل میخواهد چهره ایران در جهان تخریب و کشور منزویتر شود و حادثه سیدنی فرصتی است که چهره مطلوب خود از ایران به عنوان عامل ترور و یهودیستیزی را بیشتر بسازند و آن را جا بیندازند.
تفاهمنامه مشترک ایران و گرجستان، زمینههای متعددی از همکاری مشترک از جمله تسهیل سفرهای زمینی و تردد وسایل نقلیه موتوری میان دو کشور، بهبود و ارتقای ایمنی جادهای، ارائه خدمات متقابل امداد خودروی جادهای و توسعه همکاریهای عملیاتی را در بر میگیرد.
نویسنده استدلال میکند که راهبرد امنیت ملی جدید آمریکا با کمرنگکردن ایران و القای «ماموریت انجام شد» در پی کاهش هزینههای مزمن این پرونده است، اما این عبور بیشتر نمایشی و موقت است. ایرانِ همچنان ظرفیت هستهای، موشکی و نیابتی دارد و میتواند بازگردد. آمریکا میان تداوم وضع موجود، واگذاری به اسرائیل و توافق جدید گرفتار است؛ هر سه پرهزینهاند، اما توافق پایدار با وجود دشواری بهترین گزینه برای جلوگیری از درگیری طولانیتر در خاورمیانه تلقی میشود.
از همینجا است که ایده «واگذاری امور خاورمیانه به خود خاورمیانه» مطرح میشود؛ ایدهای که البته در عمل به معنای واگذاری این نقش به اسرائیل است، نه به مجموعهای متوازن از بازیگران منطقهای. در این معادله، ایران جایگاهی کاملاً متفاوت دارد.
ضرورت دارد که ایران در کنار توسعه روابط با روسیه، بهصورت همزمان به گسترش روابط راهبردی با سایر بازیگران نیز بیندیشد. کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس، با وجود اختلافها و رقابتهای سیاسی، از نظر اقتصادی و امنیتی اهمیت ویژهای برای ایران دارند
