رویترز همچنین به شعاری که روی یک پارچه نوشته که امروز مردم به دست گرفته بودند اشاره کرد که روی آن نوشته بود: «انقلاب اسلامی ایران به چهل سالگی خود رسید تا مایه ناامیدی و سرافکندگی آمریکا باشد».
۶۱۳ مطلب
رویترز همچنین به شعاری که روی یک پارچه نوشته که امروز مردم به دست گرفته بودند اشاره کرد که روی آن نوشته بود: «انقلاب اسلامی ایران به چهل سالگی خود رسید تا مایه ناامیدی و سرافکندگی آمریکا باشد».
"عباس عطار" که دانش آموخته رشته مطبوعات و ارتباطات در انگلستان است، در سال ۱۳۶۱ پس از آنکه عکسهایش از انقلاب ایران وی را به شهرت رساند، به آژانس عکس «مگنوم» پیوست؛ یکی از معتبرترین آژانسهای عکس جهان که توسط عکاس مشهور فرانسوی «هنری کارتیه برسون» به همراه «رابرت کاپا» و تعدادی از عکاسان جنگ تشکیل شده بود و برجستهترین عکاسان جهان عکسهای وقایع مهم سیاسی و اجتماعی دنیا را در آن عرضه میکردند.
اما، ملت عزیز و شکیبای ایران، امید خویش را از دست نداده و همچنان به مسوولان کشور، مهلت داده و می دهد تا کاستی ها را جبران کنند و آرزوی شهیدان انقلاب اسلامی و دفاع از نظام و ایران عزیز را تحقق بخشند.
وقتی از دستاوردهای انقلاب سخن به میان میآید، برخی رسیدن به «استقلال» را از مهمترین دستاوردها بعد از چهار دهه عنوان میکنند. اما اگر این فرض را بپذیریم که توانستهایم از نظر سیاسی، نظامی مستقل را سامان بخشیم باید خود را در برابر این پرسش قرار دهیم که چقدر این نظام سیاسی مستقل «یک نظام متعامل با جهان» است؟
بعد از انقلاب تحولاتی در تهران رخ داد که در سه حوزه فضای شهری، اداره شهری و اجتماع شهری، قابل بررسی است. شهر تهران به طور کلی در صحنه سیاست درخشیده است و تمام تحولات ایران مدرن در تهران رخ داده و به نوعی هویت ایران با تهران گره خورده است.
هم دوستان خوب میدانند که این انقلاب استوار، محکم و پا برجاست و هم دشمن هم به خوبی مردم، رهبر و مردم ما را میشناسد، اما باید بیشتر بدانند چه این انقلاب تا ظهور دولت یار پا برجا خواهد ماند.
مرتضی الویری که اکنون رئیس شورای عالی استانها و عضو شورای شهر تهران است، در سال پیروزی انقلاب، ۳۰ ساله بوده است. نمایندگی سه دوره اول مجلس شورای اسلامی و همچنین شهرداری تهران در سالهای بعد از غلامحسین کرباسچی بخش عمدهای از کارنامه او در سالهای بعد از پیروزی انقلاب است. الویری مدتی هم کار در عرصه دیپلماسی را تجربه کرده و سفیر ایران در اسپانیا بوده است.
میدانید که شاه در گفتگو با دیوید فراست و در گفتگو با بسیاری از روزنامه نگاران آمریکایی انگلیسی، آنها را تحقیر میکرد. این برای آنها خیلی دردناک بود. ضمن این که بخشی از این به توهمزایی شاه برمیگردد، بخشی به این برمیگشت که شاه تصمیم گرفته بود در سال ۱۹۷۹ از کنسرسیوم خارج شود و قراردادهای رایج را انجام ندهد. شاید تکان دادن حکومت محمدرضا پهلوی برای این که نفت به مسیرهای غیر قابل کنترل برود، یک عامل مهم در تحلیل رویدادهای این دوره باشد.
همه این کارها را میکنند تا مردم را از پا در آورند، برای ما مشکلات اقتصادی ایجاد میکنند تا مردم نان برای خوردن نداشته باشند تا این فکر ایجاد شود که باید آمریکا بیاید تا وضعیت را درست کند، قصد دارند این باور را که قدرت شما تمام شده و نوبت ما است به مردم و برخی مسئولین تزریق کنند، میگویند اگر آب و نان میخواهید ما بیایم و به شما بدهیم، مردم حاضرند از جانشان بگذرند، ولی از دینشان نگذرند.
بعد از چهل سال باید بتوان مقصود و مقصد آن را توضیح داد تا فراتر از قبض و بسطهای عاطفی یک «تجربه» بدل شود به تاریخ. از موقعیت متهم یا پیششرط بدل شدن «تجربه» به تاریخ دموکراتیزه کردن خوانش از انقلاب و متولیزدایی از تجربهای است چندصدایی، ترکیبی از ایدههای رقیب و جبههبندیهایی متعدد
