۱۹۶۹ مطلب
پس از گذشت دو هفته از ناآرامیهای اخیر در ایران، مقامهای اروپایی نیز در کنار آمریکا در تلاش هستند کمپین فشار بر ایران را شدت بخشیده و به نظر میرسد در این میان، آژانس بینالمللی انرژی اتمی نیز تلاش دارد با وخیم جلوه دادن بحث هستهای ایران و مسأله بازرسی از سایتهای بمباران شده، بر فشار حداکثری بر ایران بیافزاید.
رئیسجمهور آمریکا که مصرانه میگوید به دلایل امنیت ملی به خریداری و الحاق جزیره خودمختار گرینلند نیاز دارد که تحت حاکمیت دانمارک، یکی از اعضای ناتو است، در پی ابراز مخالفت هشت کشور، از جمله دانمارک، نروژ، سوئد، فرانسه، آلمان، انگلیس، هلند و فنلاند اعلام کرد که از ۱ فوریه تعرفه گمرکی مضاعف ۱۰ درصدی علیه این کشورها اعمال میکند که از ۱ ژوئن به ۲۵ درصد افزایش خواهد یافت.
در ادامه تصویری از مظفرالدینشاه و عدهای از درباریان ازجمله امینالسلطان، حکیمالملک، میرزا ملکمخان را در سفر به اروپا مشاهده خواهید کرد.
رئیسجمهور آمریکا در ادامه از اروپا خواست تا به جای تمرکز بر گرینلند و منطقه شمالگان، به مسائل جنگ اوکراین و روسیه بپردازند.
ویکتور اوربان نخستوزیر مجارستان پیشتر طی اظهاراتی، ضمن هشدار درباره تسریع روند عضویت اوکراین در اتحادیه اروپا، تاکید کرده بود که این مساله میتواند تبعات جبرانناپذیری برای اروپا به همراه داشته باشد.
آیا اروپاییها نمیخواهند از خود بپرسند که چرا در مورد وضعیت ایران که در نقطهای کمی متفاوت از جهان واقع شده است، تا حدودی دورتر از گرینلند، اظهار نظر میکنند؟ چرا اتحادیه اروپا اینقدر به ایران توجه میکند و اینقدر کم به گرینلند؟
پرچم جمهوری اسلامی ایران در نمایندگیهای ایران در اروپا به منظور ادای احترام به شهدای حملات تروریستی اخیر در کشور، به حالت نیمهبرافراشته درآمد.
پس از ربایش نیکلاس مادورو، دونالد ترامپ بهسرعت گرینلند را بهعنوان هدف بعدی در نیمکره غربی برجسته کرد و آن را برای امنیت ملی آمریکا «ضروری» خواند. این موضعگیری، شوکی جدی در اروپا ایجاد کرد و واکنش هماهنگ گرینلند، دانمارک و متحدان اروپایی را در پی داشت.
به نظر می رسد نگاه آمریکا و اتحادیه اروپا درباره چگونگی انتقال قدرت در ونزوئلا یکی نباشد. دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا گفت که معتقد نیست مخالفان ونزوئلا، به ویژه رهبر آنها یعنی ماچادو، «احترام» یا «حمایت» لازم برای رهبری کشور را داشته باشند.
این یادداشت از فرید زکریا استدلال میکند که پرونده اوکراین در سال ۲۰۲۶ به نقطهای سرنوشتساز رسیده است. فشار دولت ترامپ بر کییف برای پذیرش صلحی زماندار، نهتنها روسیه را بازنمیدارد بلکه به کرملین چراغ سبز میدهد. تضمینهای امنیتی محدود، سرمایهگذاری و بازسازی را ناممکن میکند و تنها آتشبس میآفریند نه صلح پایدار. سرنوشت اوکراین آزمون بازدارندگی، اعتبار ائتلافهای غربی و آینده نظم بینالمللی است.
