احمد زیدآبادی نوشت: اکثریت تودۀ مردمی که به انقلاب پیوسته بودند، متأثر از قرائتهای سنتی و یا کموبیش نوگرایانۀ از اسلام که از منابر و تریبونهای روشنفکری دینی ترویج میشد، «حکومت عدل علی» را مصداق عدالت واقعی تلقی میکردند و در انتظار تحقق عینی آن پس از استقرار دولت انقلابی بودند.