از حدود سال ۲۰۰۹ میلادی به این سو رهبران قطر در حال تحکیم قدرت نرم آن کشور در عرصه سیاست خارجی بودهاند و تصویری به دقت کنترل شده از آن کشور را به عنوان یک متحد مدرن و بی طرف ارائه میدهند. این کار همراه با لابی مستقیم و از جمله لایههای متعدد و پیچیده سرمایه گذاری، نفوذ و ابزارهای ارتباطی بوده است.